ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ

Μετά από καιρό αποφάσισε να μιλήσει–και μάλιστα δις- ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης. Από το περιεχόμενο συνέντευξής του αλλά και ενός άρθρου του προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι αποσκοπούσε σε τρείς στόχους:
Πρώτον να διαχωρίσει τη δική του διακυβέρνηση από εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου.
Δεύτερον να διαχωρίσει τα πεπραγμέ να των δικών του κυβερνήσεων (στον οικονομικό πάντοτε τομέα) από τον τρόπο που διαχειρίζεται τα πράγματα ο Γιώργος Παπανδρέου.
Τρίτον –και αυτό ήταν αυτονόητο- να θεωρήσει αποκλειστικό υπεύθυνο της σημερινής κατάστασης τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Ο πρώτος στόχος –δηλαδή οι εξ αντιδιαστολής αποστάσεις του από τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου- προκύπτει από τη σαφή φράση ότι κατά την περίοδο 1994-2004 (που είναι τα χρόνια της δικής του διακυβέρνησης) «εφαρμόστηκαν πολιτικές που περιόρισαν αποφασιστικά τα φαινόμενα
παθογένειας και οδήγησαν σε σημαντική πρόοδο». Και ότι «η Ελλάδα πληρώνει τα λάθη δεκαετιών». Πράγμα το οποίο σημαίνει βεβαίως ότι οι παθογένειες δημιουργήθηκαν και τα λάθη προκλήθηκαν καθ’ όλο, κυρίως, το πολυετές διάστημα που την διακυβέρνηση της χώρα είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεδομένου ότι δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί πειστικά ότι τα πάντα στη χώρα χάλασαν κατά την κυβερνητική παρένθεση της ΝΔ! Δικαιολογημένος στην προσπάθειά του αυτή ο
κ. Σημίτης δεδομένης της αμοιβαίας αντιπάθειας που είχε με τον Ανδρέα.
Ο δεύτερος στόχος –δηλαδή ο διαχωρισμός του τρόπου που αυτός κυβέρνησε από τον τρόπο που κυβερνά ο Γιώργος Παπανδρέου- προκύπτει από τη σαφή αντίθεση του με την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στον υβριδικό μηχανισμό στήριξης της ΕΕ. Όσον αφορά δε στις ρητορικές
του ερωτήσεις «γιατί δεν πήγαμε στο ΔΝΤ αμέσως μετά τον πόλεμο ή μετά τον εμφύλιο ή το 1985 και το 1994», προφανώς ξεχνάει ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις υπήρξε πλουσιοπάροχη η αμερικανική βοήθεια και το Σχέδιο Μάρσαλ. Ενώ η αναφορά στο 1985 και στο 1994 (που δεν πήγαμε δηλαδή στο ΔΝΤ) μπορεί κατά τον κ. Σημίτη να συνιστά επίτευγμα του τρόπου διαχείρισης του χρέους, αλλά ευλόγως μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι το σχετικό παράδειγμα συνιστά και
απροκάλυπτη ομολογία ότι και τότε τα οικονομικά της Ελλάδος ήταν το ίδιο χάλια με ευθύνη των διακυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ!!
Η αναφορά πάντως του κ. Σημίτη, «στον κατήφορο μετά το 2004 και στον εκτροχιασμό μετά το 2007» ως αιτίων της προσφυγής στο ΔΝΤ, προϋποθέτει ότι ο λαός έχει κοντή μνήμη. Διότι, ανεξαρτήτως τυχόν λαθών ή ατολμίας της ΝΔ –η οποία στην αυτοκριτική της έχει αποδεχθεί τις δικές της ευθύνες- ο πρώην πρωθυπουργός παραβλέπει τους λόγους για τους οποίους καταψηφιστήκε και που είχαν να κάνουν με τη λαϊκή πεποίθηση για διόγκωση της διαφθοράς στο κράτος, που όλοι παραδέχονται ότι αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα των ελλειμμάτων, του χρέους αλλά και της υπονόμευσης της ανταγωνιστικότητας της χώρας.
«Αυτή είναι η Ελλάδα» κύριε Σημίτη, όπως ο ίδιος δημοσίως διαπιστώσατε, μόνο που ο λαός περίμενε από τον ηγέτη του να τη διορθώσει και όχι να διογκώσει τις παθογένειές της, που ισχυρίζεσθε, κατά τα άλλα, ότι τις περιορίσατε...